Zoeken
  • Casper Markesteijn

Kinderen geen bezwaar

Bijgewerkt: 6 dec 2019

Toen ik een lieve vrouw zocht en op straat er geen kon vinden, keek ik wel eens in zogenaamde contactadvertenties in de krant. Mensen die in het dagelijks leven blijkbaar geen contact met anderen kunnen krijgen, proberen het via de krant. Leuk hoor! Daar staat van alles. Mannen die vrouwen zoeken, mannen die mannen zoeken, vrouwen die mannen zoeken en vrouwen die vrouwen zoeken. Ik keek alleen naar de advertenties waarin een vrouw een man zocht. De ene vrouw was ‘fin. onafh.’, de andere zocht juist een man die het zelf was. Veel vrouwen wilden vooral ‘gezellig uitgaan, reizen en tv kijken’. Mij niet gezien. Ik snap het ook niet. Als je van tv kijken houdt, hoe kun je dan tegelijkertijd van reizen houden? Televisiekijken doe je vooral thuis en reizen doe je voornamelijk buiten de deur. Van lezen houden ook veel vrouwen, is mijn ervaring na het lezen van talloze advertenties. Het werd in ieder geval vaak genoemd als hobby, naast ‘theaterbezoek’, ‘wandelen’, ‘fietsen’, ‘museumbezoek’ en ‘uit eten’. Nu houd ik toevallig ook veel van lezen, maar omdat nu met iemand samen te doen, hoeft niet per se van mij. Ik doe het net zo lief alleen. In menige ‘kennismakingsannonce’ zag ik ook regelmatig iets vreemds staan: ‘kinderen geen bezwaar’.

Soms stond er ‘kinderwens’ bij als bijzonderheid. Dat snapte ik nog net. Die mevrouw wenste kinderen. Zo’n dame was ook geen ‘weduwe, 67 jr., middden des l., r.k., wandelen, lezen’, maar meestal jonger dan veertig. Als je dan een man mét kinderwens bent en je schrijft op die advertentie, word je misschien wel heel gelukkig met zo’n vrouw.

Maar dat ‘kinderen geen bezwaar’ begreep ik de eerste keer heel anders. Die mevrouw zocht geen man, maar kinderen! Ze was natuurlijk kinderloos en wilde gewoon een clubje kinderen in huis om de boel een beetje te verlevendigen. Ze had genoeg van een saaie bedoening zonder zeurende en dreinende kinderen die de boel vuil maken, opeten en brutaal zijn. Leven in de brouwerij moest er komen en wel zo snel mogelijk. Al gauw realiseerde ik me dat het zo niet zat. Kinderen die een lieve, behulpzame, bezorgde en gulle vrouw als namaakmoeder wensen, lezen die advertenties niet. Die zullen dus ook nooit een brief naar die mevrouw sturen. Nee, die mevrouw bedoelde dat er gerust een man kon reageren die al één of meer kinderen had en daar een beetje mee in zijn maag zat. Lastig om na zijn werk nog snel boodschappen te moeten doen, eten te koken, boekje voor te lezen, kinderen naar bed te doen en dan nog te moeten afwassen ook. Met een vrouw thuis is dat veel handiger. Zo’n mevrouw zette dan in de advertentie erbij: ‘kinderen geen bezwaar’. Ook al had ze er zelf al een stuk of wat. Dapper vond ik dat van zo’n mevrouw, want ik weet nog goed wat voor ettertje ik vroeger kon zijn voor mijn vader en moeder.

Maar vandaag zag ik iets plotseling iets heel anders. Ik was een beetje aan het hardlopen toen ik langs een school kwam. Een grote school voor voortgezet onderwijs. En opeens zag ik in drie rijen trottoirtegels onder elkaar met grote letters staan: KINDEREN GEEN BEZWAAR. Zie ik dat nou goed? dacht ik. Ik stopte en ja, hoor, het stond er echt. De rode letters zaten in de tegels gebakken aan het begin van een erg kleine tribune van betonnen treden. De tribune, zal ik maar zeggen, was slechts twee treden hoog en in een u-vorm gebouwd. Vóór de betonnen zitplaats stond een felrode prullenbak. Ernaast stond een aantal grote, ijzeren beugels in de grond. Om aan kopje te duikelen? Om je fiets tegen te zetten? Om je paard aan vast te maken? Om aan te gaan hangen? Om tegen te leunen?

In een flits begreep ik het: dit was een hangplaats voor ouderen, maar kinderen waren hier ook welkom. Als er drie oude mannen een sigaar zaten te roken op één van de betonnen treden, dan mochten er gerust kinderen bij komen zitten om mee te babbelen en een trekje van een goede sigaar te proberen. Dat was niet verboden. Kinderen geen bezwaar.

📷

0 keer bekeken

© 2020 Casper Markesteijn